نوشتاری در مورد گفتاردرمانی

گفتاردرمانی یا آسیب شناسی گفتار و زبان یک روش درمانی و یکی از شاخه های علوم توانبخشی است که گفتار درمانگر در آن به بررسی، تشخیص و درمان اختلالات گفتار و زبان می پردازد. این رشته هم در اختلالات گفتار و زبان دوران کودکی و هم درمورد اختلالات گفتارو زبان دوران بزرگسالی فعالیت می کند.


توانایی برقراری ارتباط عالی و گفتار یکی از ویژگی های منحصر به فرد انسان مثابه بال برای پرنده است. انسان از نظر غریزی به صحبت کردن و برقراری ارتباط با اطرافیان نیاز دارد و در صورتی که نتواند این نیاز خود را برآورده کند یا به شیوه صحیح و طوری که دیگران از اون انتظار دارند ارتباط برقرار نکند با مشکل مواجه خواهد شد. و این مشکل گریبان فرد و اطرافیان او را چه از نظر روانی عاطفی و چه از نظر ارتباطی خواهد گرفت


گفتاردرمانی سعی در شناسایی اختلال و بهبود و درمان توانایی های ارتباطی فرد دارد.


در صورتی که اختلالات زبانی و گفتاری کودکان و حتی بزرگسالان درمان نشود، ممکن است زیان های جبران ناپذیری بر روی اعتماد به نفس و عزت نفس کودک و شخص بزرگسال گذاشته شود.کودکان مخصوصا در سنین مدرسه ممکن است به خاطر نقص در ارتباطشان مورد تمسخر و اذیت و آزار از سوی همسالان قرار بگیرند، زیرا ارتباط درست برقرار کردن همواره یک امتیاز برای انسان بوده است و کمبود یا نقصان در آن همیشه چشمگیر می باشد .

 

با اقدامات تشخیصی و درمانی مناسب و به هنگام می توان تا جایی که امکان آن وجود دارد از این موارد جلوگیری کرد. برای مثال اگر لکنت فرد درمان نشود، شخص هم در مدرسه، هم در دانشگاه و هم برای پیدا کردن شغل و ازدواج به مشکل برخواهد خورد و روی تمام ابعاد زندگی اجتماعی فرد اثرگذار خواهد بود.

 

گفتار درمانی چیست؟

 

برخلاف سوتفاهمی که ممکن است درباره واژه "  گفتاردرمانی"  به علت تشابه با واژه های دیگر نظیر رژیم درمانی، آب درمانی و... برای بعضی افراد پیش بیاید، معنی این واژه درمان به وسیله "گفتار" نیست؛ بلکه گفتار درمانی "گفتار و زبان" فرد را درمان می کند. به عبارت دیگر فعالیت های گفتار درمانی می توانند در سکوت کامل و فقط با ایما و اشاره انجام شوند.


در حقیقت گفتار درمانگر متخصص ارتباط یا ارتباط درمانگر است، زیرا گفتار تنها بخشی از ارتباط است و بسیاری از تلاش های ما برای برقراری ارتباط مانند خواندن و نوشتن، حالات چهره ای، زبان بدن و تماس چشمی، غیرکلامی هستند و همه این ها در حوزه کار گفتار درمانگر می باشد. پس هدف از گفتار درمانی همیشه فقط "صحبت کردن" نیست زیرا بسیاری افراد ممکن است به دلایلی مثل تصادف یا فلجی عضلات زبانی و حلقی و... تا پایان عمر از توانایی صحبت کردن و گفتار محروم باشند، اما نباید و نمی توان این افراد را از ارتباط برقرار کردن منع نمود.


گفتار درمانگر می تواند با روانپزشک، روانشناس، کاردرمان جسمی و ذهنی، نورولوژیست، پزشک گوش و حلق و بینی ، پرستار، معلم( برای کودکانی که به مدرسه می روند.) و فیزیوتراپ برای کار تیمی و چندجانبه ای که در خلال آن درمان بیشترین تاثیر را برای مراجع داشته باشد همکاری کند.


اما چه زمانی باید به گفتار درمانگر مراجعه کرد؟

 

هنگام بروز اختلالاتی همچون :

 

  • اختلالات بلع و تنفس در نوزادان نارس
  • شکاف کام و لب
  • فلج مغزی
  • عقب ماندگی ذهنی
  • کم شنوایی
  • تاخیر در شروع و یادگیری گفتار
  • لکنت
  • اختلال تلفظ صداهای گفتاری
  • اختلالات خواندن و نوشتن کودکان
  • اختلال یادگیری
  • اختلالات ریاضی
  • بیش فعالی
  • اختلال اوتیسم
  • اختلالات تنفسی
  • ALS,MS,PSP بیماری های پیش رونده ای نظیر
  • پارکینسون
  • اختلالات صوتی نظیر گرفتگی صدا، خشونت صدا و...
  • سکته مغزی
  • دمانس 
  • آلزایمر 
  • اختلال بلع در غذا
  • تمام اختلالات و بیماری های دیگری که باعث به وجود آمدن اختلال در گفتار و زبان و بلع فرد می شوند.  

 

لینک کوتاه:

zood.link/mqyb1

 

مشاهده متخصصین روان‌سنجی

مشاهده خدمات گفتاردرمانی